Πρωτοσέλιδο της Φωνής
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ
Ακούστε Ζωντανά Radio Foninaousis
Νίκου Jumbo

'Γυναίκες χωρίς σύνορα'

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: Δευτέρα 10 Απριλίου 2017
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Αρθρογραφία

Της Ευθυμούλας Μπαμπάτση-Τζερεφού

Την Άννα από το Σοχούμι της Αμπχαζίας τη γνώρισα στην Καλλιθέα της Αθήνας το 1992. Ξέσπασε ο πόλεμος στα μέρη της και ήρθε στην Ελλάδα.

Ψηλή, όμορφη με κατακόκκινα φυσικά μαλλιά. Ποντιακής καταγωγής. Διέκρινες τη λεβεντιά της παρ΄όλο που δεν μιλούσε Ελληνικά σύγχρονα παρά μόνο λίγες λέξεις ποντιακές που γνώριζε από τη γιαγιά της. Κρατούσε στην αγκαλιά της τα δίδυμα μωρά της θυγατέρας της, που εκείνη έκλαιγε συνέχεια γιατί είχε καιρό να μάθει νέα από τον άντρα της. Ηταν Αμπχάζιος και έφυγε έγκαιρα για τη Μοσχα να πάει εκεί να βρει την τύχη του και αργότερα ν΄ανταμώσουν.

Ο άντρας της Αννας με τη μικρή, την κόρη τους, έφθασαν στο Σότσι της Ρωσίας και από εκεί βρέθηκαν στη Μόσχα. Τ΄αδέλφια της σκορπίστηκαν στους τέσσερις ανέμους και ο μόνος που δεν έφευγε από το σπίτι του ήταν ο Πόντιος πατέρας της που δεν άντεχε άλλο ξεριζωμό, όπως έλεγε. Η οικογένεια της Αννας ήταν μια ζωή ολόκληρη στην προσφυγιά. Ο παππούς της έφυγε από την Τραπεζούντα για το Σοχούμι.

Ο πατέρας έφυγε από το Σοχούμι για το Καζακστάν και μετά από αρκετά χρόνια ξανά πρόσφυγας στον τόπο που γεννήθηκε. Αυτοί οι άνθρωποι, πάλεψαν σκληρά στη ζωή τους και με αξιοπρέπεια ξεκινούσαν πάντα από την αρχή. Η Αννα έγινε καθαρίστρια. Αυτήν την αξιοπρέπεια τη συνάντησα στο Λύκειο Ελληνίδων της Νάουσας, όταν γνώρισα δέκα γυναίκες συγκεκριμένες. Κάθονταν μπροστά σ΄ένα μακρόστενο τραπέζι, έχοντας μπροστά τους βιβλία, τετράδια, μολύβια και σβυστήρια.

Προσπαθούσαν να γράφουν και να διαβάζουν σωστά Ελληνικά. Η δασκάλα τους η κυρία Μαρία Σγουρίδου Τσίτση εθελοντικά τους παραδίδει στοιχεία Ελληνικής γλώσσας και Ελληνικού πολιτισμού. Δεν είναι τυχαίες γυναίκες. Είναι γυναίκες πρόσφυγες από πόλεμο και από φτώχεια. Από Αμπχαζία, από Βουλγαρία, από Αλβανία μέχρι και από τον Αγιο Δομίνικο. Είναι γυναίκες που έριξαν ανάμεσά τους τα σύνορα και αγκαλιάστηκαν για ένα κοινό σκοπό. Να ζήσουν μονιασμένες στην καινούργια τους πατρίδα χωρίς βεβαίως να ξεχνούν και τη δική τους. Τις γνώρισα και τις παραδέχτηκα.

Γυναίκες κουρασμένες αλλά χαμογελαστές. Μου είπαν πως αυτή η ώρα είναι δική τους και χαίρονται που προσφέρουν κάτι σημαντικό στον εαυτό τους. - Παράτησα για λίγο τη σκάλα που καθάριζα γιατί ήθελα να έρθω στο μάθημά μου. Θα ξαναπάω μετά. Το χέρι της με δυσκολία έπιανε το στυλό από την κούραση. Διψούν και θέλουν να μάθουν για την ιστορία της πόλης μας. Παντρεύτηκαν Ναουσαίους, έκαναν παιδιά.

Οι ίδιες θέλουν να καθοδηγήσουν τη ζωή των παιδιών τους. Είναι υπέροχες και τις συγχαίρω. Απεναντίας ντράπηκα όταν είδα στην τηλεόραση Ελληνόπουλα να τα ρωτούν τι σημαίνει για την Ελλάδα η 25η Μαρτίου; και αυτά να μη γνωρίζουν το λόγο του εορτασμού. Ποιός φταίει; Φταίει το Νεγράκι που σήκωσε την Ελληνική σημαία; Φταίει η ισλαμική μαντίλα που η βαθμολογία της ήταν 19 και 9; Φταίει το Αλβανάκι που περπατά καμαρωρά στην παρέλαση γνωρίζοντας το λόγο που βρίσκεται εκεί; Ξέρουμε πολύ καλά ποιος φταίει! Οι μόνες που δεν φταίνε είναι οι γυναίκες χωρίς σύνορα.

Γεια σου Ηλιάννα, Σαμίρα, Μιράντα. Γεια σου Στέλλα, Αντωνία, Αντελίνα. Γεια σου Μαρίνα, Αγάπη, Ρούσσα και Αγριπίνα. Δεν σας ξέχασα. Απλά έπρεπε να έρθει η στιγμή για να σας πω ένα δημόσιο μπράβο. Η ζωή κορίτσια δεν αναλύεται με θεωρίες.

Η ζωή θέλει παραδείγματα από εμάς τους ίδιους. Εχουμε υποχρέωση στα παιδιά μας να παραδώσουμε την ιστορία μας και τη γλώσσα μας.Το σεβασμό στη σημαία μας και στη θρησκεία μας. Ολα αυτά είναι η πραγματική παιδεία.



ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ




 
Τρίτη 25 Ιουλίου 2017




Share |
184 επισκέπτες online

ΧΡΗΣΤΕΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS