Πρωτοσέλιδο της Φωνής
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ
Ακούστε Ζωντανά Radio Foninaousis
Νίκου Jumbo

Aυτό είναι το τίμημα όταν φεύγεις

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: Τρίτη 4 Ιουλίου 2017
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Αρθρογραφία

Όχι ότι σε λένε προδότη κάποιοι που γνωρίζεις ή άλλοι που δεν γνωρίζεις. Το τίμημα είναι η αγκαλιά που δεν έχεις από την μάνα, τον πατέρα σου, την αδερφή σου, την παιδική σου φίλη. 
 
 
 

Περπατώ προς το σχολείο να πάρω τα παιδιά. Παίρνω την Κ. Και μετά τον Θ. κι όσο αυτά έχουν πάει να πάρουν τα πατίνια τους, μία μαμά που έχουμε αναπτύξει μία φιλία με ρωτάει αν έχω απαντήσεις από τη χτεσινή επίσκεψη στη «Breastclinic». Της λέω πως περιμένω την επόμενη εβδομάδα τις απαντήσεις. Αυθόρμητα και χωρίς να το περιμένω με παίρνει μία αγκαλιά. Την σφίγγω χωρίς να το καταλάβω. Νιώθω μια αγαλλίαση και συνειδητοποιώ πόσο την χρειαζόμουν αυτή την αγκαλιά τελικά κι ας μην την ζητούσα ποτέ. Συνειδητοποιώ το τίμημα του να είσαι μακριά.

 Τέσσερις μήνες τώρα ένα πρόβλημα με τη μέση μου με έχει κάνει να μην κοιμάμαι, να έχω χάσει ένα ολόκληρο τρίμηνο στο Πανεπιστήμιο και να φοράω γυαλιά ηλίου ακόμα κι αν έχει σύννεφα για να μη φανεί ότι κλαίω. Πέντε λεπτά περπάτημα το σχολείο και σταματώ 3-4 φορές για να πάω τα παιδιά.  Έρχεται η ώρα να κάνω μαγνητική. Δεν έχω που να αφήσω τα παιδιά και έρχονται μαζί μου. Τους εξηγώ τι θα κάνω και γιατί θέλω να είναι πολύ καλά παιδιά όσο θα μπω για την εξέταση. Η κοπέλα μου λέει ότι απαγορεύεται να μείνουν «unattended» κάτω από δώδεκα χρονών. Την παρακαλώ. Παίρνει την manager. Αρνείται. Της εξηγώ ότι πονάω και ότι είμαι βέβαιη ότι τα παιδιά θα είναι άψογα (τέσσερις ώρες έκατσαν στην βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου τις προάλλες) και πως πρέπει να μάθω γιατί πονάω. Ρωτάει τους ανθρώπους μέσα και με βάζουν να υπογράψω ότι με δική μου ευθύνη θα τα αφήσω. 

 Μπαίνω στο μηχάνημα. Φρικάρω. Κανονικά. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω. Κλείνω τα μάτια. Τα ξανανοίγω. Το ίδιο. Νιώθω λες και με έχουν θάψει ζωντανή. Παίρνω ανάσα και κλείνω τα μάτια. Σκέφτομαι ότι είναι μόνο για ένα τέταρτο και πως ο Θ. πέρυσι έξι χρονών έκατσε nonstop 45 λεπτά! «Δεν είναι δυνατόν να μην αντέξεις εσύ λοιπόν!» λέω στον εαυτό μου. Ξεκινά ο θόρυβος και πάνω που αρχίζω και νιώθω πιο άνετα με βγάζουν γιατί κάτι έχει το μηχάνημα και πρέπει να το φτιάξουν. Είμαι και τυχερή εκτός των άλλων. Περιμένω με την ρομπίτσα μου (αυτή την πολύ ωραία που σου δίνουν) βγάζοντας το κεφάλι μου στο διάδρομο κάθε τρις και λίγο να δω τι κάνουν τα μικρά μου. Άψογα. Ο θ. διαβάζει εφημερίδα και η Κ. Παίζει με ένα παιχνιδάκι που είχε μαζί της. Χαλαρώνω με τη σκέψη πόσο συνεργάσιμα είναι. Μετά από λίγο μου λένε ότι πρέπει να ξανακλείσω άλλη μέρα ραντεβού. Ντύνομαι και πάω στα παιδιά που τα βρίσκω να μιλούν με μια συμπαθέστατη κυρία που μου δίνει συγχαρητήρια και μου λέει πόσο γλυκά παιδιά είναι. Πρέπει να κλείσει και εκείνη άλλη μέρα και με ρωτάει αν θέλω να κλείσουμε ίδια μέρα για να είναι μαζί τους όταν θα μπω για τη εξέταση. Δεν έχω λόγια...

 Φεύγω και είμαι χαρούμενη παρά την ταλαιπωρία. Για τα παιδιά μου. Νιώθω τυχερή που τα έχω και είναι όπως είναι, τυχερή για την κυρία που ήταν εκεί, τη κοπέλα που θέλησε να βρούμε λύση από το να με «διώξει» άσχετα αν χάλασε το μηχάνημα. Το νέο ραντεβού θα είναι μία μέρα πριν το επείγον ραντεβού στη ‘Breastclinic» οι μέρες περνούν και παρόλο που είμαι ψύχραιμη δεν μπορώ να μην αγχώνομαι. Έκανα το ραντεβού προχθές λοιπόν και περιμένω απαντήσεις. Ελπίζω όλα να πάνε καλά.

 Σκέφτομαι λοιπόν πως αυτό είναι το τίμημα όταν φεύγεις. Όχι ότι σε λένε προδότη κάποιοι που γνωρίζεις ή άλλοι που δεν γνωρίζεις. Ούτε ότι έφυγες και για σένα είναι όλα πιο εύκολα. Το τίμημα είναι η αγκαλιά που δεν έχεις από την μάνα, τον πατέρα σου, την αδερφή σου, την παιδική σου φίλη. Όλους αυτούς που έχεις το θάρρος και είσαι κι εσύ τόσο σημαντικός ώστε να ζητήσεις να μην πάνε μια μέρα στη δουλεία για να πάτε μαζί στο γιατρό ή να φύγουν νωρίτερα για να πάρουν τα παιδιά από το σχολείο γιατί άργησες. Το τίμημα λοιπόν είναι αυτό. Στα δύσκολα μόνος. Ότι κι αν είναι αυτά τα δύσκολα. Είτε είναι τα λεφτά για το εισιτήριο του λεωφορείου που δεν είχες όταν ήρθες, το σύστημα που δεν γνώριζες, οι μοναξιά στην αρχή, τα παιδιά που σε μία ανάγκη πρέπει να τα αφήσεις κάπου, όταν είσαι άρρωστος και ένα σωρό άλλα. 

 Δεν μου αρέσει η κλάψα. Άλλωστε ότι και να διαλέξει κανείς έχει τις δυσκολίες του. Νιώθω καλά με την επιλογή μου να φύγω και δεν με αγγίζει η γνώμη τρίτων. Δεν έχω κανένα παράπονο από κανέναν αν κράτησε επαφή μαζί μου εδώ που είμαι αλλά δεν ανέχομαι και από κανέναν το αντίθετο. Αν έχεις viber να σε βρω, έχω κι εγώ να με βρεις. Έχοντας λοιπόν την αγωνία μέχρι την επόμενη εβδομάδα σκέφτομαι για όσα θα συμβούν από εδώ και πέρα θα υπάρχει αυτή η αγκαλιά αυτής της άλλης μαμάς, οι φιλίες που κάνουμε εδώ και οι καλοί άνθρωποι όπως η κυρία που σας είπα, σαν φύλακες άγγελοι να εμφανίζονται την κατάλληλη στιγμή. Έτσι κι αλλιώς μιας και είχαμε τα κότσια να γίνουμε προδότες, τι στο καλό; Τα έχουμε και να αντιμετωπίσουμε και τις δυσκολίες.

 

 

-Από την Μαργαρίτα Γεροχρήστου



Διαιτολογικό Γραφείο,Ευαγγελία Κυράνου. Τηλ.23320-25898, 6973-359177

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ




 
Δευτέρα 25 Σεπτεμβρίου 2017




Share |
217 επισκέπτες online

ΧΡΗΣΤΕΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS