Πρωτοσέλιδο της Φωνής
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ
Ακούστε Ζωντανά Radio Foninaousis
Νίκου Jumbo

Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ ΕΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΥ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: Δευτέρα 24 Ιουλίου 2017
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Αρθρογραφία

ΚΑΤΙ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΑΜΕ κι εμείς απ’  την παράδοση που απαιτούσε, σεβασμό στους μεγάλους. Δεν είναι μικρότητα, οι μικροί να υποκλίνονται στους μεγάλους.
ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ στον τύπο: «Παρουσία του Πρωθυπουργού παρουσιάστηκε το βράδυ της Πέμπτης το νέο βιβλίο του Μανώλη Γλέζου «Ακρωνύμια», στην αίθουσα εκδηλώσεων της Βουλής των Ελλήνων. Για το βιβλίο μίλησαν ο πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης, ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και της Νέας Δημοκρατίας Βαγγέλης Μεϊμαράκης και ο φιλόλογος-συγγραφέας Λαοκράτης Βάσσης.
Ο κ. ΒΟΥΤΣΗΣ ανέφερε ότι ο Μανώλης Γλέζος είναι ένα πρόσωπο που συμβολίζει την ενότητα και όχι το διχασμό και πρόσθεσε πως «το βιβλίο του είναι μια γροθιά στην τρέχουσα υποτίμηση και απαξίωση της γλώσσας και της μόρφωσης. Είναι ένα καμπανάκι σε μια εποχή φτώχειας για τη γλώσσα».
Ο κ. ΜΕΪΜΑΡΑΚΗΣ υπογράμμισε από την πλευρά του ότι «πέρα από τις όποιες πολιτικές διαμάχες και αντεγκλήσεις, πέρα από τις διαφορετικές πολιτικές και ιδεολογικές αντιλήψεις ή θέσεις, υπάρχει και μια άλλη κοινή παραδοχή, ότι μπορούμε να ομονοούμε συμπράττοντας στο γενικό καλό». Επίσης αναφέρθηκε στον πλούτο της ελληνικής γλώσσας, σημείωσε ότι «οι αγώνες του Μανώλη Γλέζου για τη διατήρηση της ελληνικής γλώσσας είναι εξίσου σημαντικοί με τους αγώνες του για την ελευθερία και τη δημοκρατία».
Ο κ. ΒΑΣΣΗΣ έκανε γλωσσολογική και φιλολογική ανάλυση του βιβλίου, είπε ότι «πρόκειται για τον ερευνητικό καρπό ενός, που το μεράκι του για τη γλώσσα υπερκαλύπτει τους όποιους πανεπιστημιακούς τίτλους, και αυτός ο ένας είναι ο Μανώλης Γλέζος. Ο ακάματος και αναγεννησιακός Μανώλης Γλέζος, υπό την έννοια του πολυδιάστατου και καθολικού ανθρώπου».
ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ τον λόγο, ο Μανώλης Γλέζος αναφέρθηκε στους πέντε λόγους για τους οποίους η Ελλάδα κατάφερε, παρά τα 400 χρόνια σκλαβιάς, να ξαναϋπάρξει: την κοινή μας γλώσσα, την ύπαρξη λαϊκής εξουσίας, τα ήθη και τις παραδόσεις που κράτησαν τον ελληνισμό αδούλωτο, τον κλήρο και την εκκλησία που ήταν δίπλα στον λαό και την ιδεολογία της αντίστασης. Επίσης μίλησε για τους κινδύνους της ελληνικής γλώσσας που είναι η φτωχοποίηση των ομιλητών, η ξενοποίηση και η μονοσημαντότητα.
ΕΠΕΣΗΜΑΝΕ δε ότι «τις παραμονές από κάθε μάχη μαζευόμαστε και κουβεντιάζαμε και λέγαμε,  «εάν εσύ ζεις μην με ξεχάσεις», «εάν εσένα δεν σε βρει το βόλι όταν συναντάς ανθρώπους στο δρόμο, θα λες καλημέρα και από εμένα, και όταν πίνεις κρασί θα πίνεις κρασί και από εμένα, και όταν ακούς τον παφλασμό των κυμάτων θα τον ακούς και για μένα, και όταν ακούς τον άνεμο να περνάει μέσα από τα φύλλα, όταν ακούς το θρόισμα των φύλλων, θα το ακούς και για μένα, και όταν χορεύεις θα χορεύεις και για μένα».
«Μπορώ να ξεχάσω;» αναρωτήθηκε και υπογράμμισε ότι «τo δυσκολότερο πράγμα για μένα είναι ότι ζω και οι άνθρωποι που πολέμησα μαζί τους, οι άνθρωποι που αντιμετωπίσαμε μαζί τον θάνατο, οι φίλοι μου, δεν ζουν σήμερα. Μπορώ να τους ξεχάσω; Είναι δυνατόν να ξεχάσω αυτό τον κόσμο; Δεν είναι δυνατό. Και γι΄ αυτό έχω αυτή την πολυπραγμοσύνη, γιατί εκτελώ εντολές ή προσπαθώ να εκτελέσω τις εντολές τους». «Και αν πεθάνω, θα σας κυνηγάει η ύπαρξη μου για να κάνετε αυτό που πρέπει να κάνετε. Μην νομίζετε ότι θα γλυτώσετε από εμένα ποτέ» κατέληξε ο Μανώλης Γλέζος» (Πηγή  ΑΜΠΕ)
ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ η ομιλία του Μανώλη Γλέζου είναι  ένα μανιφέστο. ΕΙΝΑΙ  Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΛΙΤΙΚΗ παρακαταθήκη του. Δε  μιλάει  μόνο για τους συναγωνιστές του, αλλά και για τα όνειρά τους. Που  όπως είπε, προσπαθεί να εκπληρώσει. Και θέτει και   τους πολιτικούς –όπως και τον καθένα  μας-  προ των ευθυνών τους, λέγοντας, πως αυτό είναι και  δική τους ευθύνη. Να  εργάζονται για  τα όνειρα των ανθρώπων που έδωσαν την ζωή τους στη μάχη.
ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, ο Μανώλης Γλέζος, μας λέει,  ότι  ζούμε και γι’ αυτούς που δε ζούνε. Υπάρχουμε  και γι’ αυτούς που δεν υπάρχουνε.  Ζούμε και γι’ αυτούς που έπεσαν δίπλα μας, στον αγώνα για ένα κοινό ιδανικό.  Και όταν δε ζούμε σύμφωνα με αυτό το κοινό ιδανικό,  εμείς που επιζήσαμε,  προδίδουμε τον αγώνα τους. Χαραμίζουμε τη θυσία τους.  Είμαστε προδότες.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΥΠΟΛΟΓΟΙ στη ζωή μας και στους προγόνους μας και στους απογόνους μας, για το πώς ζούμε. Αυτό που λέει έξοχα ο Παλαμάς:  «Χρωστάτε /και σε όσους ήρθαν, πέρασαν, /θα  ’ρθούνε,  θα περάσουν. /Κριτές, θα μας δικάσουν /οι αγέννητοι, οι νεκροί»
ΝΑ ΕΝΑΣ ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ, να κοιταχτούμε όλοι μας. Πολιτικοί και πολίτες.
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΜΙΚΡΟΙ, υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της ψυχής του Μανώλη Γλέζου.  
ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΑ.

ΥΓ: ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΠΝΕΥΜΑ με τα λόγια του Μ.  Γλέζου και το ποίημα του  Τίτου Πατρίκιου «ΜΑΘΗΤΕΙΑ»
«Μέσα από τόσο θάνατο που έπεσε και πέφτει,
Πολέμους, εκτελέσεις, δίκες, θάνατο κι άλλο θάνατο
Αρρώστια, πείνα, τυχαία δυστυχήματα,
Δολοφονίες από πληρωμένους εχθρών και φίλων,
Συστηματική υπόσκαψη κι έτοιμες νεκρολογίες
Είναι σα να μου χαρίστηκε η ζωή που ζω.
Δώρο της τύχης , αν όχι κλοπή απ' τη ζωή των άλλων ,
Γιατί η σφαίρα που της γλίτωσα δε χάθηκε
Μα χτύπησε το άλλο κορμί που βρέθηκε στη θέση μου.
Έτσι σα δώρο που δεν άξιζα μου δόθηκε η ζωή
Κι όσος καιρός μου μένει
Σαν οι νεκροί να μου τον χάρισαν
Για να τους ιστορήσω»




Δημοσιεύθηκε στη Φωνή Ναούσης 8-7-2017



ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ




 
Πέμπτη 17 Αυγούστου 2017




Share |
62 επισκέπτες online

ΧΡΗΣΤΕΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS