Πρωτοσέλιδο της Φωνής
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ
Ακούστε Ζωντανά Radio Foninaousis
Νίκου Jumbo

Eυήκοα Ωτα

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Αρθρογραφία

Γράφει η Μαρία Πασχούλα 

 

Το κείμενο δημοσιεύτηκε στη "Φωνή Ναούσης" 23-9-2017 

05.45 ξημερώματα στη πλατεία της πόλης. Οδοκαθαριστές, που πιάνουν δουλειά αξημέρωτα σκουπίζουν και καθαρίζουν τον χώρο του κέντρου. Μία γυναίκα, οδοκαθαριστής σκουπίζει την κάτω πλευρά της πλατείας. «Ευυπόληπτος» πολίτης, σταματάει το αυτοκίνητο του εκεί, μπαίνει στο ψιλικατζίδικο και αγοράζει ένα κρουασάν για πρωινό. Βγαίνοντας από το κατάστημα, αν έκανε τον κόπο να κοιτάξει γύρω του, θα έβλεπε τρεις κάδους απορριμμάτων. Ανοίγει το κρουασάν και δαγκώνει μια μπουκιά. Μπαίνει στο αυτοκίνητο και ξεκινώντας ανοίγει το παράθυρο και πετάει το περιτύλιγμα ακριβώς εκεί που μόλις είχε σκουπίσει και καθαρίσει η συγκεκριμένη γυναίκα εργάτρια. Χωρίς να σκεφτεί δεύτερη φορά. Στο κέντρο της πόλης. Μπροστά στην εργαζόμενη που μόλις είχε τελειώσει. «Κοίτα τον», μου λέει η κοπέλα. «Αν δουν αυτά τα σκουπίδια σε μία ώρα θα μου κάνουν παρατήρηση πως δεν σκούπισα καλά». «Αν ήμουν στη θέση σου, θα του πετούσα τη σκούπα στο παρμπρίζ!». Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από τον άξεστο! Δεν υπάρχει. Αυτό που ζήσαμε το περασμένο Σάββατο στο θερινό θέατρο της πόλης, στη συναυλία-αφιέρωμα στους Pink Floyd, ήταν κάτι περισσότερο από συναρπαστικό. Ήταν μαγικό. Και ήταν μαγικό για συγκεκριμένους λόγους. Τους οποίους καταλάβαμε όλοι όσοι παραβρεθήκαμε. Είναι περιττό να γράψω όμορφα λόγια για κάτι που είναι μαγικό από μόνο του. Και φυσικά είναι αδύνατο να μεταφέρω συναισθήματα. Όσοι το ένιωσαν ξέρουν. Όσοι το έζησαν, δεν θα το ξεχάσουν ποτέ. Τα χρήματα θα πάνε σε οικογένειες που έχουν βιοποριστική ανάγκη. Άμεσα. Που σημαίνει πως εκτός από διαφορετικοί άνθρωποι, βγήκαμε από εκεί μέσα και καλύτεροι. (Καλύτεροι άνθρωποι από εμάς που απλά πήγαμε, είναι οι άνθρωποι που κουράστηκαν για να το κάνουν πράξη. Να σημειωθεί ως επικεφαλίδα παρακαλώ). Μπορεί να μην μπορώ να μεταφέρω συναισθήματα που δεν περιγράφονται, αλλά μπορώ πανεύκολα να μιλήσω για την ανταπόκριση των ανθρώπων του δήμου αυτής της ηρωικής κατά τα άλλα πόλης που κοντεύει να γίνει πόλη πολιτών-ηρώων. ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ. ΓΙΑ ΔΕΙΓΜΑ. Πλέον, δεν με ξαφνιάζει τίποτα, αλλά θα ήθελα να ξέρω… δεν ντρέπεστε καθόλου;;; Τι ακριβώς σας λείπει; Το συμφέρον; Τα εφτά ευρώ; Η μουσική παιδεία; Η καλοπροαίρετη σκέψη; Η καλλιέργεια του νου; Η έννοια της αλληλεγγύης; Τι είναι αυτό που σας λείπει και δεν μπορέσατε ούτε μια στιγμή να σκεφτείτε πώς είναι κάποιος να είναι άνθρωπος; Κάθε δήμαρχος θα έτρεχε να στηρίξει μια ιδιωτική πρωτοβουλία από ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΓΕΜΑΤΟΥΣ ΟΡΕΞΗ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ για συγκεκριμένους αλληλέγγυους σκοπούς. Κάθε δήμαρχος, ακόμα και για πολιτικούς λόγους, θα πήγαινε να δείξει κάτι. Έστω μια ευαισθησία. Ούτε καν; Τι άνθρωποι είστε εσείς; Αν, λοιπόν, θέλατε να λέγεστε άνθρωποι, θα στηρίζατε την κίνηση, θα πληρώνατε τα εφτά ευρώ, θα το λέγατε στους συνανθρώπους σας και φυσικά ΔΕΝ ΘΑ ΖΗΤΟΥΣΑΤΕ ΕΝΟΙΚΙΟ. Το ξέρω πως δεν θα ιδρώσει το αφτί σας, αλλά να σας επισημάνω για άλλη μια φορά πως η δημοτική αρχή, δεν υπάρχει εκεί για Μπίζνες. Δεν είναι όλα για τον νόμο της ελεύθερης αγοράς. Ο δήμος δεν στηρίζει μόνο οτιδήποτε αποφέρει χρήματα, ή προκαλείται από δημοτική πρωτοβουλία (γιατί… πάλι αποφέρει χρήματα, ας μην κρυβόμαστε πια). Ο δήμος είναι εκεί για να στηρίξει ότι είναι καλό για την κοινωνία την οποία υπηρετεί. Ο δήμος βρίσκεται εκεί για το συμφέρον των πολιτών του, που αυτή τη στιγμή υποφέρουν βιοποριστικά. Ο δήμος δεν βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται για επιχειρησιακές και εταιρικές πρωτοβουλίες. Αν οι άνθρωποι του είναι επιχειρηματίες να ανοίξουν επιχείρηση. Όχι δημοτική παράταξη. Πραγματικά, είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, που αισθάνθηκα έτσι για τους δημοτικούς άρχοντες του τόπου. Εύχομαι να μην κληθείτε ποτέ να το αντιμετωπίσετε. Κατά τα άλλα… όλα τέλεια. Φτιάχνουμε και δρόμους άμα λάχει. (Σας παρακαλώ πολύ, μην δω τεράστια άρθρα πάλι για το τι έπραξε ο δήμος σε πολιτιστικό, καθημερινό και βιοποριστικό πλαίσιο, στα ηλεκτρονικά μέσα, αντικρούοντας το επιχείρημα της έπαρσης και της μη ευαισθησίας, γιατί, πραγματικά, έχει καταντήσει γελοίο. Αν θέλετε να κάνετε κάτι για να αντικρούσετε την άποψη…. ΕΛΑΤΕ ΣΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ. Τόσο απλά, μπορεί κάποιος να αποδείξει ότι τελικά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ αναίσθητος. Με τα λόγια, δεν χτίζονται ανώγεια και κατώγεια). Το ότι η 21η Σεπτεμβρίου θεσπίστηκε ως α) Διεθνής Ημέρα Ειρήνης, β) Ημέρα Ευρωπαϊκής Συνεργασίας και γ) Παγκόσμια Ημέρα Αλτχάιμερ, δεν είναι τυχαίο έτσι; Απλώς θέλουν να μας διδάξουν τι σημαίνει να τιμάς την Ευρωπαϊκή Συνεργασία ξεχνώντας μια για πάντα την ειρήνη, αφού η νόσος του Αλτχάιμερ και η Ευρωπαϊκή Συνεργασία θερίζουν. Σωστά; Δεν θα μπορούσαν να πετύχουν καλύτερα. Μπορεί να σας φαίνεται χιουμοριστικό, αλλά αν το δεις από τη σκοπιά των αποτελεσμάτων που φέρουν οι τρεις αυτές συνθήκες, είναι τραγικό. Μάνος Λοΐζος. Ίσως ο μεγαλύτερος Έλληνας συνθέτης (η άποψη είναι προσωπική όσο και τα γούστα του καθενός) που χάρισε σε αυτή τη χώρα το … άρωμα της. Η μυρωδιά της Ελλάδας γεννήθηκε από τον Λοΐζο. Κι αυτό γιατί ο Λοΐζος δεν κατασκεύαζε τραγούδια. Γεννούσε τραγούδια. Αυτό είπε γι’ αυτόν ο Μίκης Θεοδωράκης και όλοι ξέρουμε πόσο δίκιο είχε. Έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβριο του 1982, για το δικό τους δρόμο. «Όταν έχω κέφια είμαι σε θέση να μελοποιήσω ακόμα και τον τηλεφωνικό κατάλογο» έλεγε γελώντας. Και δεν είχε κι άδικο. Θερμός υποστηριχτής της λαϊκής μάζας, έγραψε γι’ αυτήν, τραγούδησε γι’ αυτήν, μίλησε γι’ αυτήν και ένιωσε μέσα από αυτήν. Παραφράζοντας τους στίχους του Μανώλη Ρασούλη που έμελε να μελοποιήσει ο Λοΐζος…. «Τίποτα δεν πήγε χαμένο, στη χαμένη του ζωή, το όνειρο του ανασταίνουμε και το κάθε του «γιατί»… Εύχομαι και ελπίζω δηλαδή. Από τους λίγους στίχους που έγραψε…. «Ένας μέρμηγκας κουφός με πήρε απ το χέρι Είμαι λέει ο πιο σοφός σ’ ολόκληρο τ’ ασκέρι Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια χειροκροτάνε μ’ ενθουσιασμό εν δυο προσκυνάμε, εν δυο πολεμάμε, εν δυο δεν πεινάμε!! Τα βολεύεις μια χαρά σπουδαίο μου μυρμήγκι όμως πρόσεχε καλά τ’ ωραίο σου λαρύγγι Και τα μικρά του τα μερμηγκάκια χειροκροτάνε μ’ ενθουσιασμό εν δυο προσκυνάμε, εν δυο πολεμάμε, εν δυο μα πεινάμε!! Πριν προλάβω να του πω το σύστημα ν’ αλλάξει πλάκωσε όλο το χωριό το μέρμηγκα να χάψει» (φυσικό επόμενο του συστήματος να τρώει ότι του εμποδίζει τη στράτα…)



ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ




 
Παρασκευή 15 Δεκεμβρίου 2017




Share |
116 επισκέπτες online

ΧΡΗΣΤΕΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS