Πρωτοσέλιδο της Φωνής
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ
Ακούστε Ζωντανά Radio Foninaousis
Νίκου Jumbo

'Υγεία με αξιοπρέπεια'

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2017
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Αρθρογραφία

Της Ευθυμούλας Μπαμπάτση-Τζερεφού

Εντυπη έκδοση της 'Φωνής' 18-11-2017

Τη Θεσσαλονίκη την αγαπώ για πάρα πολλούς λόγους. Για τις όμορφες στιγμές που έζησα κοντά της. Για τις βόλτες στο Λευκό Πύργο, για τα ψώνια στην αγορά της, για τον ωραίο καφέ στην πλατεία Αριστοτέλους και τα υπέροχα ανατολίτικα γλυκά της. Αυτή όμως είναι η μιά πλευρά του Φεγγαριού.

Την άλλη την πιο σκοτεινή δεν την είχα γνωρίσει. “Να μην αξιώνει ο Θεός, να περνάει ο άνθρωπος από αυτές τις πόρτες έλεγε η μάνα μου. Αλλά και αν δεν υπήρχαν αυτές οι πόρτες… αλίμονό μας” . Σαν συνοδός ασθενούς για πρώτη φορά αντίκρισα το Θεαγένειο αντικαρκινικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης. Ένα επιβλητικό κτίριο στο κέντρο της πόλης. Κάθε μέρα ανεβοκατέβαινα τις σκάλες του με άπειρους καρκινοπαθείς. Στα κρεβάτια του γνώρισα τον απέραντο πόνο, το σωματικό και ψυχικό. Πρόσωπα χλωμά, γυαλιστερά, χωρίς μαλλιά, φρύδια και ματοτσίνορα, πεσμένα όλα από τις χημειοθεραπείες. Μέσα στο μικρό σχετικά θάλαμο έξι κρεβάτια. Έξι βαριά ασθενείς και άλλοι τόσοι συνοδοί.

Χώρος για περπάτημα μηδαμινός και φασαρία αρκετή, συνθήκες δηλαδή απαράδεκτες για νοσηλεία. Παρ΄ όλα αυτά οι γιατροί και οι νοσηλευτές, δίνουν κυριολεκτικά μάχη καθημερινά για να σώσουν ζωές. Το Θεαγένειο νοσοκομείο είναι κρατικό και άσχετα από τις σοβαρές ελλείψεις του είναι μεγάλη παρηγοριά για τους ασθενείς απ΄ όλη τη Μακεδονία. Κατά καιρούς έχω επισκεφθεί μεγάλα Ιατρικά Κέντρα ιδιωτικά. Απόλυτη ησυχία. Γυαλιστερά, τυπικά, απλησίαστα για το λαό. “Μέρα και χιλιάρικο”!!! Δεν γνωρίζω για ποιους έγιναν αυτά τα νοσοκομεία.

Σίγουρα για τους πλούσιους! Αυτές τις σκέψεις έκανα στο προχθεσινό συλλαλητήριο στην πλατεία μας. Εμείς εδώ στη Νάουσα έχουμε δικό μας νοσοκομείο. Μας το δώρισαν. Αυτό να το σεβαστούν οι εκάστοτε πολιτικοί μας που όταν είναι στην εξουσία όλα τα αγιοποιούν και όταν είναι στην αντιπολίτευση όλα τα κατηγορούν. Αυτό είναι η ασφάλειά μας, η παρηγοριά μας και η αξιοπρέπειά μας. Δεν υπάρχει συμπολίτης μας που να μην έχει περάσει από αυτό είτε σαν ασθενής είτε σαν επισκέπτης. Σχεδόν όλοι ζήσαμε νύχτες ατελείωτες, ξαγρυπνώντας σ΄ένα κρεβάτι του. Χορτάσαμε ν΄ακούμε πνιγμένα βογγητά πόνου και μουρμουριστές κουβέντες μέσα στους μισοσκότεινους θαλάμους. Στους σιωπηλούς διαδρόμους του κάναμε βόλτες κοιτάζοντας συνέχεια το ρολόι μας προσδοκώντας να ξημερώσει για τον καθένα ξεχωριστά. Ο ήλιος το πρωί στο νοσοκομείο έχει άλλη διάσταση. Οι λαμπερές ακτίνες του είναι ελπίδα.

Αυτήν την ελπίδα διεκδικούμε. Το βρέφος όταν πεινάει κλαίει και η μάνα το ταΐζει. Εμείς δεν θα κλαίμε, εμείς θα παλεύουμε μέχρι να νικήσουμε. Για το νοσοκομείο μας πάντα θα ζητάμε το καλύτερο, χωρίς να στηρίζουμε κανένα πολιτικό κόμμα.



ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ




 
Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017




Share |
184 επισκέπτες online

ΧΡΗΣΤΕΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS