Πρωτοσέλιδο της Φωνής
ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ
Ακούστε Ζωντανά Radio Foninaousis
Νίκου Jumbo

ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: Πέμπτη 30 Νοεμβρίου 2017
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Αρθρογραφία

Του κ. Παύλου Μήτογλου Τ.Διευθυντής Εμπ. Τράπεζα

Εντυπη έκδοση της 'Φωνής' 18-11-2017

ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ ΚΑΙ………ΜΠΛΕΓΜΕΝΗ

Εγώ είμαι το πλεόνασμα και εσύ το έλλειμμα. Εγώ εξάγω περισσότερο, ενώ εσύ εισάγεις περισσότερο. Έτσι τα δικά μου πλεονάσματα αυξάνονται απ΄ τα δικά σου ελλείμματα. Εσύ, ως μέλος ελλειμματικής χώρας, μπορείς να χρηματοδοτείς τις αγορές σου μόνο αν εγώ σου δανείσω από τα πλεονάσματά μου. Έτσι ο κύκλος κλείνει πάντα με εμένα να αυξάνω τα πλεονάσματα κι εσένα να βυθίζεσαι στα ελλείμματα. Εμένα να εγγράφω κέρδη κι εσένα ζημίες. Για να πετύχεις κι εσύ πλεονάσματα όπως εγώ, θα πρέπει να γίνεις παραγωγικότερος, ανταγωνιστικότερος και να δημιουργήσεις δικά σου αποθεματικά. Έτσι η οικονομία σου θα έχει “καύσιμο”. Θα ήταν ένα πρώτο βήμα. Φυσικά αυτό δεν θα αρέσει σε εμένα που είμαι το πλεόνασμα!! Υπάρχω και πλεονάζω επειδή δεν το καταλαβαίνεις! [Το παραμύθι απαράλλαχτο, για πραγματικούς ή φανταστικούς παίκτες]

ΚΑΤΗΦΕΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Πόσο σκυθρωπή έγινε και συνεχίζει να γίνεται η Ελλάδα! Σκοτεινοί δρόμοι σε πολλές μεγάλες και μικρές πόλεις, σε χωριά και κωμοπόλεις, λιγοστά αυτοκίνητα κυκλοφορούν πλέον στους δρόμους, σπίτια με χαμηλωμένα φώτα! Δυό, τρεις άνθρωποι σκυφτοί, βιαστικοί κι η νύχτα να μην υπόσχεται κανένα ξημέρωμα. Πώς γίναμε έτσι! Πόσοι να σκέφτονται ακόμη; Που θα βγάλει αυτό κανείς δεν μπορεί να προνοήσει.

Γενικώς και αορίστως πιστέψαμε ότι η κρίση μας έκανε καλύτερους ανθρώπους, συνειδητοποιημένους επαγγελματίες και πολίτες. Γιατί δεν το συναντώ; Καθημερινά αντιθέτως, συναντώ ανθρώπους που έχουν χάσει το συναίσθημα, λέγοντας συναίσθημα εννοώ την πίστη, την ελπίδα, τη διάθεση για δημιουργία, το θυμό, την υπερηφάνεια μας και ό,τι άλλο καταλήγει σε έργο. Το συναίσθημα πυροδοτεί το έργο. Με μηδενική διάθεση αντίδρασης. Εγκλωβισμένους σε έναν στενό περίβολο, φοβισμένους. Και πώς να μη συμβαίνει αυτό αφού ο μηχανισμός που πυροδοτεί την αντίδραση, την διεύρυνση και την συσπείρωση, το συναίσθημα, έχει στην ουσία αποδομηθεί. Δεν νιώθουμε, δεν πιστεύουμε πουθενά. Είμαστε 10 εκ. άνθρωποι που ανά ομάδες νιώθουμε και θέλουμε διαφορετικά πράγματα. Αισθανόμαστε διαφορετικά. Δεν έχουμε κοινό συναίσθημα. Κοινό ιδανικό και κοινό στόχο.

Ανηφορίζαμε τον ίδιο δρόμο, εκείνοι, ένα πολύ ζεστό ζευγαράκι, σφιχταγκαλιασμένοι, στη δική τους αύρα. Εγώ λίγα μέτρα πιο πίσω, έσερνα βήματα και σκέψεις. Ξαφνικά σταμάτησαν, σχεδόν μπροστά μου. Κι ενώ τους προσπερνούσα ακούω την κοπελίτσα να λέει: “Δεν έχει αστέρια απόψε! Αστέρι μου!’’

Ενστικτωδώς σήκωσα το κεφάλι στον ουρανό… Όχι δεν έχει αστέρια απόψε…. Συνέχισα χαμογελώντας. Τα σημάδια δεν είναι και δεν θα΄ναι γενναιόδωρα γι΄ αυτούς. Ισως αργήσουν, έστω για λίγο ακόμα, να βγουν τα αστέρια. Παιδιά που διψούν για μάθηση και παραγωγική ενασχόληση για προσέγγιση του άριστου και αντικειμενικά ποιοτικού, για υπέρβαση της παθογένειας, για ζωογόνο φλερτ με την ουτοπία και να επισκιάσει κάθε μίζερη εκτροπή. Το ξέρω! Είναι θέληση, ελπίδα, και δύναμη. Μια σπίθα του λείπει. Μια αισιόδοξη σκέψη, που πρέπει να γίνει… πλεονάζουσα πίστη. Αλλά ποιος !! H πιο μελαγχολική μου σκέψη, είναι πως ετούτη η κρίση θα δημιουργήσει νέο κύμα φυγής από τη χώρα. Και πολύ φοβάμαι πως αυτή την φορά θα είναι κυρίως από το ποιοτικότερο και πλέον καταρτισμένο δυναμικό της…. Πρέπει να υπάρξει άμεση αλλαγή προτεραιοτήτων για να πάψουμε να κάνουμε είδηση την καταστροφή.



ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ




 
Κυριακή 17 Δεκεμβρίου 2017




Share |
184 επισκέπτες online

ΧΡΗΣΤΕΣ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΧΡΗΣΙΜΑ LINKS